Studiereis Israël

Ons e-book van de Israel-reis

Van de Israëlreis is een e-book samengesteld door Mirte Martinus, hierin zitten verhalen, foto’s en filmfragmenten van de deelnemers.

Israelreisboek

 

Zondag 5 maart (dag 9)

Onze redactie

Zaterdag 4 maart (dag 8)

Gids: ‘Kom eens hier Jael, jij mag niet naar binnen’
Jael: ‘huh, waarom niet’
Gids: ‘Er staat: no shorts’

Israel

Reli toeristen die alleen nog
Op hun knieën vallen
Voor de foto
Dragen selfie sticks
als rozenkransen
Telefoons
als bijbels
En Google maps
als moreel kompas

Onsterfelijkheid is achterblijven
In de krochten van het internet

Daar waar de filters ons steeds
Verder vandaan trekken
Roept een zachte stem op
om gewoon

Eens stil te staan

Adem te halen

En een biertje te drinken
met elkaar

Mirte

Na een inspirerende week waarin we veel geleerd en gezien hebben over het verleden en het nu, is het langzamerhand tijd om na te denken over de toekomst: het vertrek. We hebben deze week afgesloten met de kerk van de acht zaligheid en een wandeling vanaf de berg der zaligsprekingen. Maar het mooiste was voor mij de boottocht over het meer van Galilea. We werden verrast met het Nederlandse volkslied toen we met de boot vertrokken, terwijl één van onze groep de vlag mocht hijsen.

Daar midden op het meer keken we terug op onze belofte aan onszelf die we tijdens de heenreis hadden opgeschreven.

We nemen heel wat mee naar Nederland morgen. Niet alleen veel te veel souvenirs, maar ook momenten die ons raakten:

“De heiligheid bij de klaagmuur, vrouwen die hun voorhoofd tegen de muur drukten terwijl ze baden.. Ontroerend”

“Respect voor het volk dat hier nu echt leeft. Ze hebben veel meegemaakt..”

“Meer begrip voor anderen. Rekening houden met elkaar en interesse tonen in anderen.”

“Dat kerken ook mooi kunnen zijn zonder al dat goud zoals de aankondigingskerk.”

“Nieuwe vriendschappen maken in de voetstappen van Jezus. Door samen onderweg te zijn ontstaat een ontwikkeling tijdens het bezoeken van deze plekken.”

“Een nieuw besef van de verhalen van de bijbel. Vooral tijdens de via dolorosa.”

En dit zijn maar enkele van de vele dingen die ons raakten.

Dan is alles misschien het best samen te vatten in onze beruchte uitspraak: “Ik hoop dat jullie geen last hebben van een archeologische burn-out want het wordt gewoon kicken!”

NIssi

Vrijdag 3 maart (dag 7)

‘Zalig zij die schele ogen hebben, want zij zullen God twee keer zien’

Deze dag begint weer leuk. Martijn en Dylan vermaken de hostess die bij het ontbijt zit. Ze kijkt al de hele ochtend niet zo blij en de mannen bedachten om haar wat op te vrolijken met hun aanwezigheid. Ze gooien hun charmes in de strijd en de hostess werd met een glimlach achter gelaten.

Als we in Tsfat aankomen is het regenachtig en glad. De oude kleine stad is heel anders dan het moderne Tiberias en past meer in het plaatje van de verwachting die sommigen onder ons hebben van Israël. Tsfat is één van de vier heilige steden in Israël. De andere drie zijn Jeruzalem, Tiberias en Hebron.

We lopen een kleine synagoge in. Het is een Seferadische (Spaanse) synagoge. De synagoge is beschilderd met mooie versieringen. Er wordt voor ons een uitzondering gemaakt. De Torahkast mag worden open gemaakt en we mogen de met hand geschreven rollen van 15.000 euro bekijken. Normaal gesproken mag de kast alleen worden open gemaakt door een Jood. Het is toch wel bijzonder. We mogen overal rondlopen en de boeken mogen uit de kast worden gehaald.

Onderweg naar Tel Dan stoppen we bij een dorp waar we een kop koffie of thee met een gebakje gaan eten. We lopen binnen in een klein cafe met op de toonbank platen vol met koekjes en gebak. Een lust voor het oog. Iedereen kiest een stuk gebak of een paar koeken en neemt er iets te drinken bij. Het smaakt erg goed maar toch verslik ik me bijna in mijn stuk cappuchino/chocoladetaart omdat het me 36 shekel kost wat dus wel geteld 9 euro is. Bedenkend dat ik voor dat bedrag wel een hele taart kan halen in Nederland, probeer ik er extra van te genieten.

Terug in de bus onderweg krijgen we een interessante presentatie van Ton die ons iets vertelt over het natuur en cultureel gebied Tel Dan.

We stoppen even bij de grens van Syrië. We krijgen de kans om uit te stappen en fotos te maken. Het is toch wel een apart idee om zo dichtbij te zijn bij een land wat in oorlog is.

Doordat we onderweg zijn in de bus zien we heel erg veel. Zo komen we ook langs verschillende dorpen bewoond door Druzen. Een afsplitsing van de Islam duizenden jaren geleden. Niemand weet iets over hun Godsdienst omdat het een geheim is. Wat we weten is dat je geen drus kan worden, zij geloven in reïncarnatie, zij willen geen eigen land, zij hebben een groep wijzen die voor hun bid, zij geloven niet in vergevenis van de zonden en als je als getrouwd koppel geen kinderen kan krijgen moet je scheiden.

We maken een tussenstop bij het natuurreservaat Banias waar je mooie grotten hebt wat vroeger tempels waren. Er zijn paden gelegd tussen de rotsen met houten trappen. Maar ach waarom over de saaie trappen gaan als de stenen stevig genoeg zijn om op te lopen. We lopen over de beekjes en stenen, ik voel me net weer een kind op onderzoek in het bos.

Uiteindelijk komen we aan bij ons eindpunt natuurreservaat Tel Dan. Het is een mooi gebied met veel beekjes, bruggen en stenen paden. Het doet me denken aan tropisch regenwoud van dierentuin burgers zoo in Arnhem. We worden in groepen van vier verdeeld en achter elkaar wandelen we door de natuur. Het is de bedoeling om in je groepje te praten over wat je deze week hebt meegemaakt, wat is je opgevallen, wat hebben de ervaringen van deze week met je gedaan? Het is fijn om met elkaar te praten elkaar beter te leren kennen.

Als we bij een muur komen wordt er uit de bijbel gelezen. We luisteren aandachtig en serieus totdat we deze zin krijgen:
” Zeg tegen hem: mijn pink is nog groter dan mijn vader’s lid.”
Iedereen denkt even na, we vragen ons af of we dat nou correct hebben gehoord. We vragen Anton, hij leest het voor, of hij het nog eens wilt herhalen. Hij leest het nog eens op en hier en daar schiet er iemand in de lach.

We lopen terug naar de bus. We zijn moe maar voldaan, vandaag hebben we weer mogen genieten van het mooie Israël.

Jael

Donderdag 2 maart (dag 6)

‘ik heb nu wel genoeg oude meuk gezien, ik ben nu wel toe aan een kop koffie’

De dag begon met poffertjes, vis, zoete broodjes en salade. Dit was een aangename verrassing, maar ook een beetje wennen voor sommigen. Na onze magen goed gevuld te hebben begonnen we aan een prachtige tocht door de bergen in de omgeving van Tiberias, op weg naar plaatjes rondom Nazareth. Tijdens deze rit hebben we naar veel verschillende verhalen geluisterd van medestudenten, waardoor het besef in een erg bijzonder land te zijn steeds opnieuw aangewakkerd werd. Dat konden we goed gebruiken want veel van ons hadden de verleiding niet kunnen weerstaan om de avond daarvoor alvast naar het meer van Tiberias te lopen of om tot laat in de avond na te praten over de ervaringen die we hebben opgedaan in Bethlehem en Jeruzalem. Als de microfoon aansprong schrokken er steeds weer een paar mensen wakker die even waren weggedommeld.
Na ongeveer een half uur rijden kwamen we aan op onze eerste bestemming, een mooi uitkijkpunt op Nazareth vanaf een bergtop. Na vanuit de bus met onze ogen te hebben mogen genieten van de omgeving konden we nu ook de bloemige geuren ruiken en luisteren naar de aangename krekel- en vogelgeluiden. Gelukkig hoefden we na deze stop niet lang te wachten op nog meer mooie uitzichten. De tweede stop zou namelijk in Sipori zijn, een romeinse plek in de buurt van Nazareth waar een onbekende man een huis op de top van een berg had laten bouwen. In het huis ligt een mozaïekvloer die we zijn gaan bewonderen. Op de vloer was een afbeelding te zien van de romeinse goden Herakles en Dionysus die een drankwedstrijd deden. Volgens de legende was de nederlaag voor Herakles groot. In de mozaïek was ook een erg mooie afbeelding van een vrouw te zien. Dit deel wordt daarom ook wel de Mona Lisa van Galilea, of zelfs van het Middenoosten, genoemd. De kunst die we te zien krijgen lijkt met de dag mooier te worden.

Vervolgens zijn we doorgereden naar een hooggelegen, bijzondere stad op een berg, de plek waar Jezus is opgegroeid: Nazareth. We zijn eerst via smalle straatjes naar een synagoge geweest waar men van vermoed dat Jezus daar uit de boekrollen heeft voorgelezen. Tot verbazing van velen zag de synagoge eruit als een katholieke kapel, terwijl er een bordje met ‘synagoge’ boven de deur hing. Het feit dat Jezus zelf joods was wekte daardoor ook nu weer een gevoel van verbondenheid op met het Jodendom. Na het bezoek aan deze plek zijn we door de smalle straatjes van Nazareth afgedaald naar de aankondigingskerk, een enorme kathedraal (zelfs de grootste van het Middenoosten!) waar de engel aan Maria de geboorte van Jezus heeft aangekondigd. De kerk heeft een moderne uitstraling met twee verdiepingen. Het was in eerste instantie de bedoeling om de kerk van binnen nog te bekleden met marmer, maar dat vond de Paus overdreven.

Na deze overweldigende ervaring zijn we naar de kleine Jozefskerk gegaan, waar onze gids een interessant verhaaltje vertelde over het joodse huwelijk naar aanleiding van een raamwerk in de kerk. Het was in het jodendom gebruikelijk om een vrouw te kopen. Dit klinkt in deze tijd niet echt vrouwvriendelijk misschien, maar het verhaal had ook een andere, mooiere kant. Iedere vrouw was namelijk hetzelfde waard, waarmee voorkomen werd dat vrouwen onderling ruzie zouden maken over de prijs die ze waard zouden zijn. Over ruziënde vrouwen gesproken, een paar dagen eerder werd ons verteld dat de Essenen de vrouw maar een vreemd en lastig wezen vonden. Het was grappig dat een aantal mannen in de groep bevestigend knikte na het horen van dit verhaal, terwijl de meeste vrouwen het maar belachelijk vonden. Gelukkig lijken de mannen de aanbiedingen om de blonde vrouwen in de groep te verkopen in ruil voor een kudde kamelen tot nu toe af te slaan.
Tussendoor zijn we ook nog in de Gabriëlkerk geweest, een oud en klein kerkje waar we even een momentje van bezinning konden hebben. Na heerlijk in het zonnetje broodjes kebab en falafel te hebben gegeten met verse granaatappelsap zijn we naar Beit She’arim vertrokken. Beit She’arim is een nationaal park waar verschillende catacomben te bezichtigen zijn. Het was wel een beetje vreemd om te bedenken dat de grotten echt een gedenkplek zijn geweest voor de dierbaren van de overledenen, maar dat maakte het juist ook wel weer indrukwekkend.

In Israel was het vandaag de dag van de glimlach. Het leek ons daarom toepasselijk om wat leuke en grappige momenten van de reis op een rijtje te zetten.
Ryan: “Om vanaf de grot bij de bus te komen moesten we door een ondergrondse tunnel. De tunnel was nat en koud. Ongeveer na tien minuten lopen vroeg Sofie heel droog: Wat doen we hier eigenlijk?” Tja, dat vroegen we ons volgens mij allemaal een beetje af. Mooi verwoord Sofie!

Jael: “Toen we gister Tiberias gingen verkennen kwamen we een speeltuin tegen met allemaal fitnessapparaten. Daar zijn we met uitzicht op het meer gaan sporten, terwijl Mirte filmpjes van ons maakte. Bij het terugzien van de filmpjes zag het er komischer uit dan we dachten. We hebben dubbel gelegen.”

Iris: “Voor mij was zwemmen in de dode zee het leukste moment. Het was een hele aparte ervaring om gewoon de krant in de zee te kunnen lezen zonder dat de inkt uitloopt.”

We hopen en vertrouwen er op dat er nog veel meer van dit soort leuke en grappige momenten zullen plaatsvinden in de rest van de reis!

Jaelle

Woensdag 1 maart (dag 5)

‘En het geschiedde op den zevende dag, dat hij zich vroeg opmaakte met het opgaan des dageraad en zij gingen rondom de stad naar dezelfde wijze, zevenmaal.’ (Jozua 6 vers 15).

Terwijl het gelukkig nog niet de zevende dag was, gingen we wel al vroeg op pad. Richting Jericho. Eén van de dingen waar ik zelf naar uitgekeken heb. Na een mooie presentatie waarin we met de hele bus op toeters hebben geblazen kwamen we aan bij deze stad. In de verte lag daar Jericho.
Ik probeer me voor te stellen hoe dit was geweest, met een grote groep stonden ze daar te kijken terwijl de muur instortte, zoals God zijn mensen had beloofd, maar wanneer wij nog een keer op onze toeters blazen, verandert er toch niks aan de stenen van deze stad.

Na dit harde werken van ons, mogen we heerlijk ontspannen in de warmwater bron. Ik denk dat ik niet de enige ben die hier ontzettend van geniet. Na een aantal dagen waarin het vaak erg indrukwekkend was en complex is het genieten van deze bron, en de groep lijkt zich te ontspannen. De flauwe grappen beginnen weer en ook het zingen lijkt niet te stoppen. Nadat we erop gewezen worden dat we de bronvermelding wel in APA moeten zetten (hahah bron…) trekken we weer verder. Van een bijzondere en oude mozaïekvloer in een oude synagoge trekken we naar een mega opgraving in Bet-Sean. Zoveel elementen van deze stad zijn bewaard gebleven en teruggevonden. Je kunt je bijna voorstellen hoe het was geweest in deze stad. Terwijl sommige genieten van de boom die ook voorkomt in Jesus Christ Superstar trekken anderen op het gemakje de stad door.

 

 

Video

Wat is het fijn om na een aantal drukke dagen met veel complexe en geladen onderwerpen te kunnen genieten van een wat rustigere dag. Hopende dat we ook de overwinning behalen trekken we verder. En zo reizen we rustig van Bethlehem naar onze nieuwe verblijfplaats voor de komende dagen: Tiberias.

Nissi

Dinsdag 28 februari (dag 4)

‘Remember only that I was innocent and, just like you, mortal on that day, I, Too, hashed a face marked by rage, by pity and joy, quite simply, a human face!’

(Benjamin Fondane Exodus, Murdered at Auschwitz, 1944)

Vandaag was vooral een dag van confrontatie en onbegrip. Na gister met het sprookjesachtige deel van Israel kennis te hebben gemaakt en vanochtend op avontuur te zijn geweest in het ondergrondse kanaal uit de tijd van koning David hebben we stil gestaan bij de miljoenen joodse slachtoffers die tijdens de shoah zijn gevallen. Dit hebben we gedaan op een hele bijzondere plek, namelijk in Yad Vashem. Yad Vashem is de officiële staatsinstelling van Israel voor het herdenken van joodse slachtoffers en de belangeloze redders van de joden. Yad Vashem ligt in Jeruzalem en betekent gedenkteken. Vooral het historisch museum had op veel van ons een grote impact door de vele foto’s en persoonlijke verhalen van slachtoffers en overlevenden. Hier kwamen we het bovenstaande citaat dan ook tegen.

Yad Vashem heeft ook een park gewijd aan de ‘rechtvaardigen onder de volkeren’, niet-joden die, ten tijde van de vervolgingen, joden hebben gered. Voor die mensen was een boom geplant, een erg mooi gebaar. Toen we buiten stonden te wachten op de bus was iedereen er stil van geworden. Zonder dat we het doorhadden vergaten we daardoor bijna twee reisgenootjes mee te nemen. De hilariteit die daarop volgde maakten dat we onze ervaringen in Yad Vashem weer even van ons af konden zetten.
(yadvashem.org)

We hebben gezellig gegeten in Bethlehem. Ik denk dat we hier een ding allemaal snel gaan missen als we weer terug zijn, het heerlijke eten! Een voor een liepen er mensen ‘stiekem’ terug om nog meer op te scheppen van de verse salades, falafel en andere lekkernijen.

Eenmaal voldaan van het eten zijn we naar de geboortekerk gegaan, de plek waar Jezus echt geboren zou zijn. Een bijzondere plek voor velen uit landen over de hele wereld. Na het bezoek aan de geboortekerk waren we allemaal eigenlijk erg moe van alle indrukken, maar gelukkig was onze reishonger niet niet volledig gestild: Er stond immers nog een bijzondere ontmoeting op de planning met Toine van Teeffelen over het dagelijks leven van de Palestijnen en met name de Palestijnse christenenen in Bethlehem.

De ontmoeting maakte extra veel indruk door de metershoge muur waar hij ons vertelde over de ervaringen van Palestijnen. Hoe moet het zijn als er opeens een metershoge muur binnen een dag naast je huis wordt gebouwd en het zicht letterlijk, maar misschien ook wel figuurlijk beperkt. Het zicht op de wereld om je heen. Toine verwoorde mooi hoe de muur ook in de hoofden van mensen kan gaan zitten en wat hij met Pax Christi deed om dit te voorkomen. Hij moedigt mensen aan in beweging te blijven, wel naar Jeruzalem te gaan en je niet te laten beperken door de muur. Hij helpt de Palestijnen om hun cultuur en mobiliteit te behouden. Er zijn vanuit deze organisatie verhalen verzameld van Palestijnen die op grote posters op de muur zijn bevestigd. Op de posters zijn ervaringen te lezen, waardoor de individuele verhalen een plek krijgen om ‘gehoord’ en gedeeld te worden. (lees hier de verhalen)

Naast een dag vol confrontaties en onbegrip was er gelukkig ook nog ruimte voor hoop.

Jaelle

The pain flows through the years,
There is a reason why we remember these days.

Realising that today there is no difference,
Why can’t we learn from the past, what are we missing?

Refugees allover the world, racism of color and religion, why do we still live in denial?

I thought we would’ve learned from the past,
Living in a community where we can shake each others hands.

Not pointing out who is wrong or right,
Having eachother’s back, looking up to the future, what supposed to be a beautiful sight.

Let’s stop being judgemental,
Let’s protect this world made out of love.
Don’t let the past catch us and let the future fall.

Let eachother be and just be themselves,
Help eachother in need and Let us all be free.

Jael

Maandag 27 februari (dag 3)

‘Vraagt een toerist aan een taxi chauffeur: wil jij me brengen naar de plek waar de Joden klagen, wenen en bidden. Vervolgens bracht de taxi chauffeur hem naar het belastingkantoor’

Na een lange dag op Massada, en een balkonsessie op kamer 403, waar verschillende soorten bier en wijn gevloeid hebben, zitten de meesten weer fris en fruitig om 7.30 aan het ontbijt. Het gaat er vrolijk aan toe. Bijvrouwen, en eieren op drie verschillende manieren zijn het gespreksonderwerp.

Deze dag bestaat vooral uit lopen, lopen en nog eens lopen. Tijdens de rit naar Jeruzalem balanceren we op het randje van de hel. De bus brengt ons tot bovenaan de olijfberg, hier stappen we uit. Het uitzicht is overweldigend
en we nemen allemaal de tijd om hier en daar mooie foto’s te maken. We hebben uitzicht op de graven. De graven zijn erg duur en
mensen over de hele wereld willen er begraven worden. Sofie leest ons voor uit de bijbel over het verhaal van Jezus op de olijfberg. Ze leest ons voor uit Lucas 19 29:45.

Vervolgens lopen we verder door naar beneden. Het is een smal pad waar toch een aantal auto’s langs willen komen, iedereen gedrukt tegen de muur en dan kunnen we weer verder. Eenmaal bij het hof van Gethsemane wordt ons verteld dat 8 olijfbomen die er nog staan komen uit de tijd van Jezus. De bomen worden omringt door een hek zodat mensen er niet bij kunnen. Naast de tuin staat de kerk van alle naties. De kerk heeft haar naam gekregen omdat verschillende landen mee hebben betaald om de kerk er te krijgen. We krijgen de kans om naar binnen te gaan en er is een mis gaande.

We willen graag de tempelberg op om de moskee te bekijken. We zijn een gezellige groep, dat weten we. Soms misschien zelfs een beetje luidruchtig. Verschillende keren worden we door een militair die bij de rij van de tempelberg staat gewaarschuwd dat we tegen de muur moeten staan zodat anderen er goed langs kunnen. Jozef onze gids probeert ons naar binnen te loodsen en als we bijna bij de ingang zijn van de tempelberg wordt ons verteld dat we vandaag niet meer de moskee kunnen bezichtigen. Helaas maar we mogen morgen om 7.00 weer voor het hek staan en de militair zal ons persoonlijk naar binnen laten dan. Dit wordt dus iets voor de volgende keer. We zijn nu toch van plan om naar de klaagmuur te gaan, daar kunnen we ons verdriet even loslaten.

Onderweg naar de tempelberg zijn we twee families die een Bar Mitswa vieren tegen gekomen. Van ver hoor je het muziek al. De beat nodigt mij en anderen om mee te doen, te dansen en aan te moedigen. We zijn ook blij voor hen en roepen Mazel Tov! 1 van de jongens die kijkt ons trots maar verlegen aan. Overigens valt me meer op dat ook hier de moderne tijd mee gaat. Niet iedereen kleed zich orthodox vooral de vrouwen dragen moderne jurken en hakken.

Eenmaal bij de klaagmuur krijgen we de kans om bij de muur te komen. De mannen en vrouwen zijn gescheiden van elkaar. Frapant maar waar, is het stuk muur waar de vrouwen mogen bidden heel wat kleiner dan die van de mannen en zitten de vrouwen dicht op elkaar. De mannen hebben daar geen last van. Ik heb begrepen dat zij zelfs nog een eigen ruimte hebben om te lezen en om samen te komen.

We lopen door naar de synagoge. De synagoge heeft een heel mooi uitzicht op de hele stad. Binnen zijn jonge mannen druk gebarend in gesprek. Sommigen slapen en anderen drinken koffie. Vanaf boven waar het vrouwengedeelte zit, kunnen we meekijken.

Jozef neemt ons mee om even ergens koffie of limonade te drinken. Daarna gaat de groep uit elkaar. Sommigen lopen de Via Dolorosa, anderen gaan alleen even kijken bij de heilige grafkerk en nog een groep besluit om over de plaatselijke markt te wandelen. Voor de mensen die behoeften hebben aan een viering worden uitgenodigd om 18:30 bij de Notre Dame kerk te komen.

Moe maar voldaan gaan we allemaal in de bus: eerst de Pater, de rest komt later. Hier en daar wordt er gelachen en gefluisterd wat de avond nog zal brengen. Aangekomen bij het hotel staat een buffet voor ons klaar, samen eten we wat en praten we de dag na. Een aantal actievelingen gaan nog een rondje rennen en Ali is weer eens kwijt. We hebben onze eigen variatie op waar is Wally uitgevonden (waar is Ali??). Ik ben nu klaar met vandaag, het was weer een mooie en bijzondere dag. Nu snel ik me naar kamer 403 want mijn breezertjes staan koud 😉

Jael

Zondag 26 februari (dag 2)

‘Hoe groter de zak, des te groter het gemak’

Aangezien de eerste nacht maar enkele uren bedrust bracht, was het ontbijt rustig. De hummus en de oploskoffie moesten de energielevels naar boven pompen voor een bijzondere eerste echte dag in dit land. Tijdens de busreis werden belangrijke thema’s en vragen besproken zoals, wie is er hier het meest ontvankelijk voor het Jeruzalem Syndroom (ja, dat bestaat, kijk maar hier)? En er werden grote doelen uitgesproken: ‘Wij gaan de dode zee weer levend maken, dat zou me het wondertje wel zijn’ en ‘Wij kunnen daar ook nog wel een rolletje vinden’. We reden, zoals u wellicht aan de opmerkingen kon aflezen door Jeruzalem, langs Qumran richting Massada.

In de bus vertelde Nadine een mooi verhaal over een verdwaalde geit, die gezocht werd door zijn geitenhoeder. Of de geit ooit gevonden werd, bleef in het midden, maar deze geitenhoeder vond wel iets anders. Toen hij een steentje in een grot gooide, in de hoop dat zijn geit eruit zou rennen, hoorde hij, dat de steen tegen een kruik aan ketste, besloot te gaan kijken en vond daar de eerste in een serie belangrijke vondsten, die we nu kennen als de dode zeerollen. Het waarheidsgehalte van dit verhaal is niet helemaal te meten, maar mooi is het wel.

Joah en Charlotte gaven vervolgens een inleiding over de Essenen, die hun liefde voor god toonden door met een groep mannen samen te leven. Deze sekte uit de tweede tempelperiode nam dus geen vrouwen op, dit niet omdat ze ideologisch celibatair wilden leven, maar omdat ze een afkeer hadden van vrouwen. Dit voornamelijk omdat vrouwen onbetrouwbaar zouden zijn. Naar deze opmerking werd deels met ontzetting en deels met instemmend gemompel geluisterd.

Antoon vertelt ons vervolgens over Massada, die bekend staat als een plek

van grote heldhaftigheid. Ook hier vinden we een verhaal, waarvan we niet zeker kunnen zijn of het echt gebeurd is. Toch speelt het verhaal in op het voorstellingsvermogen en als ik later over de berg wandel stel ik me voor hoe hier, duizenden jaren geleden, een volk leefde die, zich niet wilde overgeven aan de vijand. Hun verzet was zo groot dat men liever koos voor de dood, dan in handen te vallen van de Romeinen. De kabelbaan die ons naar deze historische plek toe takelde gaf een prachtig uitzicht over het droge land en de zoute, zoute zee. De volgende stop.

Filosoferend over hoe
Jezus nou echt
over het water had gelopen
Bliezen een stel theologen
de dode zee
wat leven in

Na deze zeer levendige sessies in de zeer dode zee, bracht onze kalme buschauffeur ons naar Qumran, waar we de grotten van dichterbij konden bekijken en de mysterieuze baden en ruimtes konden zien, die bij opgravingen gevonden waren. En dat grote mysterie was onlosmakelijk verbonden aan deze dag, of misschien wel aan deze reis tot nu toe. Een teken op de vloer, een bad, jongens die uit een raam hangen en toeteren, je kan het alleen echt begrijpen als je de hele context kent.

Mirte

Zaterdag 25 februari (dag 1)

‘Waar is het feestje, hier is het feestje’ de winnaar van Arab Idols komt uit Bethlehem. Megaparty in de binnenstad van Bethlehem...

De dag dat Yacoub Shahin uit Bethlehem de arabische idols won en een groep theologen probeerden Bethlehem in te komen.

Schiphol, 25/2, vertrekhal 3, 39 mensen, 37 koffers, 2 backpacks, 10.30. Zomaar wat getallen die het beginpunt van een avontuur markeren. Een reis met 39 studenten, docenten en alumni van de Fontys Hogeschool Theologie Levensbeschouwing en de Tilburg School of Catholic Theology. Een reis naar Israel, met 39 verwachtingen en over negen dagen, met 39 verhalen.

Via Istanbul vlogen we op Tel Aviv dat er – zo hoorde ik om me heen – verbazend Westers uitzag. De bus naar Bethlehem had een uurtje moeten duren, maar doordat Yacoub Shahin net de finale van Idols had gewonnen, waren de jongeren de straat op gegaan. En toen bleek onze buschauffeur, wiens naam ‘rustig’ betekent, toch ook menselijke trekjes als ongeduld te hebben. Mannen hangen in, om, op de auto en klimmen vanuit hun raam naar buiten om met vlaggen en toeters de straat te blokkeren. Beelden die je in deze context makkelijk verkeerd zou kunnen interpreteren als je niet zou weten wat er aan de hand was. Onder begeleiding van vuurwerk kwamen wij dan toch aan in ons eigen Holy Land (hotel).

Mirte

 

Voor vertrek
Hier staat de presentatie die we op 14 en 15 februari hebben gegeven: Informatie reis naar Israël.ppt